In between

Από χθες βιώνω το συναίσθημα πως κάτι κακό έχει συμβεί και δεν το θυμάμαι. Σαν μνήμη που σβήστηκε. Ή σαν κάτι που έγινε αλλά δεν έγινε. Ή δεν έγινε εδώ.
Σαν σε σκηνή απ'το Fringe. Είναι παράξενο.

Μην το δείτε επιφανειακά

Δεν ξέρω αν έχεις δει την διαφήμιση με το στεγαστικό και τον παππού στο κάδρο; αυτό είναι το σπίτι των ονείρων μου. Έτσι το θέλω. Κάθε φορά που το βλέπω, μια με πιάνει κατάθλιψη (γιατί κατά πάσα πιθανότητα ποτέ δεν θα το αποκτήσω) μια παίρνω τα πάνω μου, σκεπτόμενος πως αν δεν ονειρεύεται κανείς, ποιο το νόημα.

Από την άλλη, I'm open to change.

Valley Lodge "All of My Loving" from Valley Lodge on Vimeo.

Θέλω το σπίτι της διαφήμισης, γαμώτο.

Χμφ..

Mega spoiler alert:
Αν δεν έχεις δει την ταινία και δεν θες να μάθεις τι γίνεται, μην διαβάσεις παρακάτω.

Και να πεις ότι δεν είχα δει τα σημάδια. Να πεις ότι δεν είχα προειδοποιηθεί; "θα πάω να δω το 2012 για τα εφφέ", είπα. "Πόσο αμερικανιά μπορεί να είναι πια το σενάριο". Λοιπόν, μάντεψε: πολύ! και απ' το πολύ, βάλε λίγο ακόμα.

Θα είμαι ξεκάθαρος: έχεις δει το Μετά την επόμενη μέρα; φαντάσου ακριβώς το ίδιο πράγμα με περισσότερα εφφέ και μπαμ-μπούμ. Και χωρίς τον Τζέικ Τζίλενχααλ, που ήταν και μια προσθήκη.



Θα νόμιζε κανείς πως η ταινία θα στηριζόταν -ή θα είχε τουλάχιστον μια χαλαρή σχέση- με τους Μάγια και το ημερολόγιό τους που τελειώνει την μπλαμπλαμπλα ημερομηνία. Πολύ θα το 'θελες, το ξέρω. Κι εγώ το ίδιο. Θα αποκτούσε μια "μυστικιστική" χροιά, αυτή η αναζήτηση της αλήθειας μέσα σε αρχαίους ναούς, σε πάπυρους και ημερολόγια, προφητείες σκαλισμένες σε βράχο και... ννννναι... περίμενε το σήκουελ γι' αυτό. Αλλά ξέχασα, βρε. Ήδη καταστράφηκε ο κόσμος (ξανά).

Οι Μάγια στην ταινία αναφέρονται -μισό, αν είχα την προνοητικότητα να το χρονομετρήσω- πάνω κάτω κα'να λεπτό. Ξέρεις, τύπου, "πω πω, μας τα λέγανε οι Μάγια αλλά εμείς ακούγαμε; δεν ακούγαμε!" (σκηνοθέτης: οκ, αρκετά το αργήσαμε, βουρ στις εκρήξεις και τα τσουνάμι). Κοινώς, το ημερολόγιο των Μάγια είναι μια φτηνή δικαιολογία για άλλη μια ταινία καταστροφής και τίποτα περισσότερο.

Δεν αρνούμαι ότι το πρώτο μισό της ταινίας (το πρώτο μισό των δυόμισι ωρών που διαρκεί) είχε ένα ενδιαφέρον. Ήμουν καθηλωμένος στην θέση μου, με την σοκολατίτσα μου και το αναψυκτικό μου ανά χείρας. Τέτοια εφφέ και καταστροφές δεν είχα ματαδεί. Άνοιξε η γη και κατάπιε την Αμερική, μιλάμε. Ο Λευκός Οίκος έγινε κιμωλία. Και πόσες φορές πια, θα τον δεις να γίνεται ασβέστης; πόσοι σεισμοί, τσουνάμι και μετεωρίτες θα τον πετύχουν;

Τα δε κλισέ ήταν τόσα πολλά, η αντιγραφή/ συρραφή σκηνών/ ιστοριών τόσο εμφανείς από ταινίες που ο ίδιος σκηνοθέτης έχει γυρίσει στο παρελθόν (Μετά την Επόμενη Μέρα, Ημέρα Ανεξαρτησίας) που σε κάποια φάση σκέφτεσαι, οκ! παίζει να κάνει και ένα γκεστ ο Τζέικ! ή μπορεί να μπερδέψει τα πλατό! ήδη φέρνω στο μυαλό τον διάλογο του σκηνοθέτη με το υπόλοιπο προσωπικό: "παιδιά, θυμάστε που είχαμε γυρίσει εκείνη την σκηνή στο ξενοδοχείο; θυμάστε που ένας έτρεχε με τα στοιχεία στα χέρια αλλαφιασμένος, ο άλλος τσέκαρε και διπλοτσέκαρε και που τελικά πέθανε και η καταστροφή ήταν μόλις μέρες μακρυά;" (το θυμόμαστε!) ε, αυτό θα κάνουμε πάλι αλλά με άλλους πρωταγωνιστές! Το 'χουμε, έτσι;"


Επίλογος

Αν μπορώ να βρω ένα θετικό στοιχείο στο 2012 είναι στον τρόπο που εμφανίζει την ανθρώπινη ύπαρξη και την αξία -ή μάλλον, την μηδαμινότητα αυτής- μπροστά στο χρήμα. Έχεις ένα δισεκατομμύριο ευρώ για ένα εισιτήριο σε μια από τις κιβωτούς σωτηρίας; αν όχι, καλό το λάπτοπ σου, το iphone, το ipod και η urban ζωή σου αλλά δεν αρκεί. Αυτή θα κρατήσω σαν την μόνη αλήθεια της ταινίας. Για όλα τα υπόλοιπα, υπάρχει πάντα το DVD που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες.

What happened to Saturday

Some days, music is your only best friend.



Subscribe Free Add to my Page

Απέναντι

Εδώ και μέρες δεν λέει να σταματήσει να βρέχει. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, η βροχή πέφτει τόσο δυνατά που είναι αδύνατον να μην την ακούς από το παράθυρο, με το στόρι κατεβασμένο. Οι δρόμοι πλημμύρα, όποιος κυκλοφορεί δίχως ομπρέλα (όπως εγώ) ας το πάρει απόφαση ότι θα πηγαίνει υπόστεγο-υπόστεγο. Μόνο που κάποια στιγμή τελειώνουν και αυτά και πρέπει να περάσεις απέναντι. Εδώ σε θέλω.